Naar de website van onze sponsor EuroJoe Naar de website van onze sponsor Happy Dog Topbanner van de V.V.D.H.
Onze vereniging |  Disciplines |  Duitse Herder |  Maandblad |  Contact & Diensten |  Evenementen |  Hond kopen? |  Webwinkel |  FAQ |  Links

Home Onze vereniging Geschiedenis

Mijlpalen in de geschiedenis van de V.V.D.H.

  Sinds aanvang 1972 was ik secretaris bij de vers opgerichte tentoonstellingscommissie en deed dit werk met veel plezier. In oktober 1977 werd ik aangezocht door Algemeen Voorzitter Jean Leysen om de heer Arthur Buysse op te volgen als algemeen secretaris van de V.V.D.H.  Mijn eerste bedoeling was een beetje orde te scheppen in de warboel van archieven der V.V.D.H. en deze bijeen te brengen.   Na veel aandringen kreeg ik ook, met de hulp van Rik Libert uiteindelijk de archieven van  de V.V.D.H. bij de heer Buysse  te pakken. Een grote kartonnen doos met losse warrig, niet geklasseerde, door elkaar gegooide bladen papieren en documenten. Het heeft me meer dan een jaar gekost om de warboel enigszins uit elkaar te halen en te ordenen.  Er bleven echter vele gaten in de geschiedenis van de V.V.D.H. Gelukkig was er ook nog Bob Wijckmans die van zijn nonkel Jan Henderickx, oud algemeen secretaris en medestichter, de tijdschriften van juli 1933 tot 1945 in volledige bundel had kunnen krijgen. Bob Wijckmans stelde mij deze interessante lectuur ter beschikking en op die wijze kon ik ongeveer de geschiedenis van de V.V.D.H. terug samenstellen.  Mijn eerste werk was dus een chronologische “Kroniek der V.V.D.H.” samenstellen.
Uit deze  “Kroniek” breng ik U nu een kort overzicht der belangrijkste “Mijlpalen” uit de vergeten heroïsche geschiedenis der V.V.D.H.   Ik hoop dat het u evenzeer zal interesseren hiermee kennis te maken. De geschiedenis en de soms pijnlijke waarheid heeft immers recht te worden geweten en kan alleen maar de jongere generatie met fierheid met stimuleren.

Sinds 1925 (oprichtingsjaar) en 1926 (KUSH-erkenningsjaar) bestond er, naast verschillende plaatselijke clubjes, een unitaire rasclub voor Duitse herdershonden. Deze letters stonden voor “Club du Berger Allemand “.

Woelingen in deze nog jonge vereniging, die vooral hun oorsprong vonden in persoonlijke rivaliteit, deden weldra een scheurbeweging ontstaan, die zich E.B.A.R. noemde. Deze letters zouden gestaan hebben voor “Eleveurs du Berger Allemand Réunies” maar dat is niet zeker. Het is echter nogal duidelijk dat de twee centrale letters B en A staan voor “Berger Allemand. Dus een nieuwe vereniging voor Duitse herdershonden met Franstalige verenigingsnaam
Het bestuur van de E.B.A.R. deed in 1931 – 1932 bij de K.U.S.H. zijn aanvraag tot erkenning maar werd daar afgewezen wegens zijn rivaliteit met de bestaande en reeds erkende C.B.A..  Daardoor verdween de E.B.A.R voorlopig van het toneel.

1933

Het jaar 1933 werd een wereldschokkend jaar. Wie nieuwsgierig is hoeft maar het internet te consulteren en zal daar veel wereldschokkende gebeurtenissen ontdekken.  Het meest opvallende is het aan de macht komen van Hitler in 1933 wat de komende jaren alles, ook de Duitse herdershond, zal beïnvloeden. 

1933 reserveerde echter voor ons ook een blijde gebeurtenis want ex-leden van E.B.A.R. “Antwerpen”  kwamen overeen om samen een nieuwe onafhankelijke vereniging op te richten. 
De “VLAAMSCHE VERENIGING VOOR DUITSCHE HERDERSHONDEN “ (V.V.D.H.) was geboren. 
Voor mezelf reserveerde 1933 het voorrecht in januari van dat jaar te mogen geboren worden en op te groeien met de vereniging waarvan ik later 23 jaar lang algemeen secretaris mocht zijn en waar ik dus nu kan over vertellen. In 1933  verliepen het samenstellen van Bestuur, het opstellen van de reglementering,  het verwoorden van doelstelling en het ontplooien van de toekomstplannen ongewoon vlotjes. Het doel was in collegiale samenwerking het ras, de Duitse herdershond, weer op te werken door invoering van goede fokdieren uit het moederland, in open samenwerking met alle  belangstellenden en instanties in binnen- en buitenland tot een werking te komen die mocht model staan voor iedereen, het organiseren van een stamboomhouding naar model van het Duitse moederland en de organisatie van grootse en deelname aan manifestaties in binnen- en buitenland.te tonen dat ook in Vlaanderen de Duitse herderhond weer de favoriethond was geworden en opnieuw de moeite waard was om te houden.
Op 1 juli 1933 kwam het maandblad voor de eerst maal piepen. Degelijk opgesteld, goede berichten, stevige kaft en papier. Kostprijs in het lidgeld inbegrepen; 30 frank per jaar. De liefhebbers  waren er in hun nopjes mee
 
De jaren dertig
 
 
De eerste algemene vergadering der V.V.D.H. ging door te Antwerpen op 24 juni 1934. Bevestiging van het jaargeld aan dertig frank met inbegrip van het maandblad.
Bekrachtiging van het eerste bestuur met Dr. Wijn uit Ekeren als voorzitter, Georges Heylen uit Wilrijk als 2de voorzitter, Romain Toussaint uit Luythagen  als secretaris-penningmeester en Marcel Goos  uit Antwerpen als redacteur voor het maandblad.  Van dr. Wijn, die ook een tijd lang redacteur van het maandblad is geweest,  weten we dat hij na de oorlog problemen heeft gehad met  het Belgisch Krijgsgerecht en uit België is moeten verdwijnen omdat hij de Duitse herdershond te graag zag.
 
In juli '34 werd een africhtinggroep "Groot Antwerpen" opgericht. Elke zondag werd er met 2 tot 15 Duits herdershonden geoefend in een soort ringprogramma onder het motto “Herdershondenteelt is Gebruikshondenteelt” Dit was dus de eerste kringgroep “avant-la-lettre” en het is dus niet zomaar dat de huidige kringgroep Antwerpen het rangnummer “01” in de V.V.D.H. draagt.
 
15-16-17 september 1934 :
De V.V.D.H. richt een  driedaagse (Antwerpen-Brussel-Seraing) aankeuring in met als Keurmeester de zeer bekende rasspecialist¨ Friedrich Müller. Men kan zich afvragen wat de Antwerpse V.V.D.H. in Luik gaat uitspoken. De bedoeling van deze aankeuring was zoveel mogelijk alle hondenmiddens aan trekken om degelijke ouderdieren voor de toekomst te selecteren.  Daartoe werd een centraal gelegen punt gekozen en werden alle verenigingen, ook de C.B.A. aangeschreven voor samenwerking of minstens afvaardiging. Ook de toestemming van het F.C.I. werd verkregen. In  totaal werden er over de drie plaatsen samen 62 honden doorgevoerd waarvan er 21 werden aangekeurd en 41 werden afgewezen.  Friedrich Müller was over dit resultaat in zijn nopjes en bracht er in Duitsland ook zeer gunstig verslag over uit. Het C.B.A. verspreidt onmiddellijk een “Avis aux membres” met de kritiek als zou dit buiten toestemming van het F.C.I. zijn gebeurd, buiten de K.U.S.H. en eveneens buiten de C.B.A. en de resultaten dus ongeldig.  Het oktobernummer van "De Duitsche Herder" zet echter reeds de zaken recht.  Vanaf nu kan men de vijandige houding tussen de C.B.A. en de V.V.D.H. tot op de huidige dag blijvend met de ellebogen vaststellen en ook daar is de strekking geboren tot een federalisme “V.V.D.H. in Vlaanderen en C.B.A. in Wallonië” met verschillende  – zeer dikwijls overtreden - “Gentleman’s Agreements"  en  “Conventies”
 
22 mei 1935:
1ste tentoonstelling voor Duitse herdershonden in het Antwerpse Rivierenhof met 22 deelnemers
 
November. 1935 : Opening van het Vlaamse Stamboekregister (V.S.B. naar Duits model)
 
Februari 1936 :
Oprichting van 1ste Africhtingcommissie.  Invoering van africhtingsprogramma naar Duits model :
  • Zuchtprüfung (later omgevormd naar Sch.H I)
  • Schutzhond ( later omgevormd naar Sch.H II)
  • Polizeihund  (later omgevormd naar Sch.H III)
  • Suchhund  (Later omgevormd naar F.H.  (Speurhond).
De nieuwe benamingen tussen haakjes aangegeven werden ingevoerd op 01.01.1938
 
September 1936:
Samenwerking van V.V.D.H. met C.B.A. aan de jaarlijkse inrichting van de Belgische Siegerschau. Hieruit ontstond het fameuze “Gentleman’s Agreement” waarin tussen de beide verengingen een jaarlijkse inrichtingbeurtrol werd  overeengekomen. Deze beurtrol zal aanvangen met V.V.D.H. in 1937 te Antwerpen (Rivierenhof)
 
September 1936:
De V.V.D.H. wordt door de K.U.S.H. onder nr. 325 als aangesloten rasclub erkend onder de voorwaarde dat de V.V.D.H. haar benaming “Vlaamsche Vereniging voor Duitsche Herdershonden” wijzigt in “Vereniging Voor Duitse Herdershonden” dus met weglating  van het woord “Vlaamsche”.  Toenmalig algemeen secretarrs, de heer J. Henderickx, schrijft hierover in zijn  jaaroverzicht: ”Hiervoor moeten wij het woord “Vlaamsche” laten wegvallen  en worden vanaf nu dus “Vereniging Voor Duitsche Herdershonden (V.V.D.H.).“ Door de genoemde instanties (F.C.I. en K.U.S.H.)  wordt  het zwaartepunt op een heel andere plaats gelegd  dan waar de stichters van onze vereniging het geplaatst hadden en met bestuur en de leden het steeds daar gehouden...”
Voorwaarde van erkenning door de K.U.S.H. was eveneens dat het door de V.V.D.H. gevoerde “Vlaamse Stamboekregister (V.S.B.) – dat ondertussen flinke aanhang had, zou worden stopgezet.

1938
Vanaf dit jaar begint de V.V.D.H. ook de leden van V.D.H. Nederland van ons maandblad te voorzien. Wij geven dus het maandblad uit voor V.V.D.H. en V.D.H..  Feitelijk een verstandige keuze. Jammer dat dit maar heeft geduurd tot na 1945 en nooit meer iemand op de gedachte kwam om een samenuitgave te propageren
 
Juni 1939:
1ste SchH-examen in de V.V.D.H. te Antwerpen onder keurmeester J. Goos. Er waren vijf deelnemers: 3 reuen en 2 teven. Slechts één reu en één teef slaagden in de proeven. De overigen waren er reeds bij aanvang van het speuren aan voor hun moeite.
 
November 1939:
De activiteiten bij de zustervereniging, C.B.A.,  worden in 1939 wegens mobilisatie en oorlogsdreiging op waakvlam gedraaid. Dit zal zo blijven tot 1945.
 
10 mei 1940:
De oorlog overspoelt België en vele liefhebbers zijn in dienst of zelfs in krijgsgevangenschap. Het gevolg is dat pas in  november 1940 opnieuw een maandblad door de V.V.D.H. wordt bedeeld met nog opnamen uit 1939. Het bericht in kwestie handelt over de invoering van de uithoudingsvermogenproef (U.V.) maar dan gans anders opgevat dan tegenwoordig en vooral veel zwaarder:
- Graad I  is voor honden tussen de 15 en 20 maanden.  De te lopen afstand bedraagt dan ook 15 tot 20 km.
- Graad II is voor honden boven de 20 maanden en de afstand beloopt tussen de 40 en 50 kilometer .
Beide graden worden besloten door een fitheidsproef. Hiervoor moeten enkele lichte gehoorzaamheidsproeven worden uitgevoerd 
 
1940 – 1945:
De oorlog beïnvloedt zwaar de hondenliefhebberij, vooral aan hondeneten is moeilijk te geraken. Er verdwijnen zeer vele honden uit het gezichtsveld en hun eigenaars hebben nu dringender behoeften. Papierschaarste maakt het uitgeven van tijdschriften erg moeilijk en er moet toelating verkregen worden van de Duitsers om nog publicaties te mogen doen. De V.V.D.H. krijgt de toelating tot een driemaandelijkse uitgave van haar tijdschrift. Deze toelating was ondertekend door de General-Befehlhaber Von Falkenhausen himself. Het historisch waardevolle document in kwestie is verloren gegaan bij recente overgave van de Redactie functie.
Toch gaat er nog een clubschau door in juni 1941 te Antwerpen (Rivierenhof). Er waren toen nog 26 honden op deze tentoonstelling  ingeschreven.  De voor 1941 voorziene aankeuring en SchH-examens werden afgelast.
Behalve de Algemene vergadering in zaal Quellin te Antwerpen bracht ook 1942 geen grote activiteiten waarbij honden betrokken waren.

1943, het tiende bestaansjaar van de V.V.D.H.
Voor het tiende bestaanjaar van de V.V.D.H. was een plechtige Clubshow gepland. De oorlogstoestand verhinderde echter de doorgang. In het julinummer van het tijdschrift vinden we echter een mooi artikel van de hand van secretaris Henderickx: “De V.V.D.H. bestaat 10 jaar”.  Hierin beschrijft de heer Henderickx de eerste 10 jaar van de V.V.D.H. met zijn bijvallen, successen, tegenvallers en tegenkantingen. Het geeft ons een duidelijk beeld van het streefdoel en bereikte mijlpalen maar ook van de heimelijke tegenkantingen van de concurrentie en koepelorganisaties.
 
April-mei 1944:
Hier ontvangen we het laatste nummer van een sinds juli 1933 verschenen tijdschrift.
 
  December 1945 : Eindelijk weer wat beweging in de V.V.D.H.  Het bestuur heeft een mooi kerstnummer van het tijdschrift in aan zijn overblijvende leden bezorgd. Samen met de wens op een vredevolle toestand verschijnt hierin ook de oproep tot nieuwe ledenwerving want om verder te kunnen verschijnen zou het ledenbestand minstens moeten verdubbelen.  Dit schijnt wel erg moeilijk te gaan want de naam alleen al van de “Duitse” herdershond is in deze naoorlogse tijd geen sympathiewekker en de vereniging en bestuur dus ook niet. In dit kerstnummer vinden we ook de opgave terug van het actuele bestuur der V.V.D.H.:
Voorzitter en Redacteur J. Goos heeft voorlopig zijn positie kunnen handhaven.
Als ondervoorzitter verschijnt een R. Duvivier uit Borgerhout in vervanging van Paul Romsee die door het verzet in Tongeren met een nekschot werd geëxecuteerd.
Oud-secretaris-penningmeester J. Henderickx, door het verzet aangehouden,  wordt als secretaris vervangen door J. Van Den Berghe uit Antwerpen en als penningmeester door ene H. Leyzen eveneens uit Antwerpen.
Uit alles blijkt dat het een zeer moeilijk herstart na de oorlogsjaren zal worden voor de V.V.D.H. De enkele bestuurs- en kaderleden die nog niet werden lastig gevallen door repressie en verzet dansten op een dunne koord
 En dienden zich zeer behoedzaam te gedragen. De naam alleen al “Duitse” herdershond was belastend genoeg om ongewenst bezoek te krijgen.  Bovendien was het ledenbestand erg uitgedund en was het mooi en moeizaam opgebouwde hondenbestand voor meer dan twee-derden verdwenen.   
 
     11 november 1946 verschijnt een tweebladig informatieblaadje van de V.V.D.H.  waarin gemeld wordt dat de V.V.D.H. toch nog pogingen doet  om opnieuw een maandblad te laten verschijnen.  Ook laat dit bondige blaadje ons weten dat Voorzitter & Redacteur J. Goos  “belet” is zijn werkzaamheden voort te zetten! Hij wordt wel tot erelid der V.V.D.H. benoemd wegens de dertien jaar trouwe dienst als oud voorzitter – Redacteur en stichter van de V.V.D.H. met algemene stemmen… de kern blijft hem dus trouw!
Waartoe een zeer grote inzet en vriendschap voor de Duitse herdershond en zijn vereniging kan leiden en wat onder het “belet” zijn van de heer Goos moet worden verstaan, wordt wel zeer duidelijk bij het vinden van een brief van de eveneens verdwenen secretaris en medestichter, de heer J. Henderickx aan lotgenoot Antoon Huybrechts over hun misverstane “Duits-freundlichkeit” waaruit we citeren: “ Ja, ik ben er eindelijk uit. Brrr! Is me dat een calvarieberg  geweest!  Mijn gezondheid heeft mij natuurlijk op die 23 maanden aardig parten gespeeld. Doch ik ben stellig zo goed als vroeger. De kleine letsels die ik uit mijn “Pensionaat” heb overgehouden zijn niet van die aard dat ze lang zullen doorweren…. De V.V.D.H. staat naar mijn oordeel op zeer losse schroeven en is opnieuw verzeild in het “ouderwetse vaarwater”. Ik bewonder het streven van die enkelingen, doch ik vrees dat hetgeen wij steeds voorstonden, namelijk de belangloze activiteit thans niet meer  uitgesproken aan debasis van het streven ligt...”     
 
Sinds november 1946 is er niets meer te vinden van de V.V.D.H tot in december 1947.  Dan verschijnt een prachtig “Kerstnummer” waaruit blijkt hoe de enkele overblijvers zich hebben ingespannen om er iets van te maken. Wij krijgen ook een opgave van het actuele Hoofdbestuur en hierin vinden we de naam terug van de ons zeer bekende “LOUIS NUYTS” als secretaris en Redacteur;; zeg maar manusje van alles. Hij zal vooral in de nu volgende periode tot 1966 de reddende figuur voor het voortbestaan der V.V.D.H. blijven.
 
Schemerperiode 1948-1966
 
De verdere geschiedenis der V.V.D.H. in deze duistere periode is erg onduidelijk. Er zijn omzeggens geen gegevens te vinden behalve het gene de heren Louis Nuyts, en later de heer Delfosse, in een interview aan de Redactie van "De Duitse Herdershond" vertelden.
Louis Nuyts had in 1955 zijn functie van algemeen voorzitter/Redactiehoofd geruild met de heer H. Leyzen en werd daar algemeen voorzitter. Hij bleef dit tot 1971.
Behalve een Belgische Siegerschau in Berchem (toenmalige Zoo) op 30 augustus 1959 met een vijftigtal inschrijvingen en nog enkele kleine tentoonstellingen in de garage van de heer Domen in Antwerpen had  de V.V.D.H. geen enkele openbare inrichting meer in deze schemerperiode.
Dat de V.V.D.H. echter nog steeds bestaat en terug groot kon worden is enkel te danken aan de vasthoudendheid en doorzettingsvermogen van de heer Louis Nuyts en zijn echtgenote Maria Nuyts.
Hij bleef aan de K.U.S.H. de gevraagde ledentaksen voor de V.V.D.H. afdragen, stuurde de jaarlijkse lijsten met schaarse leden in en bleef op de jaarlijkse K.U.S.H.-vergaderingen de V.V.D.H. vertegenwoordigen.
Pikant en tekenend in deze geschiedenis is dat, toen de V.V.D.H. zo’n drietal jaren inactief bleef, bij de heer Dosogne, toenmalig voorzitter-secretaris der R.C.B.A. een schrijven toekwam van de K.U.S.H. waarin hem gevraagd werd de V.V.D.H. af te schaffen.
De heer Dosogne, die een uitzonderlijk eerlijk en breeddenkend man was, weigerde aan deze afschaffing mee te werken.  Anders was toen reeds het bij de K.U.S.H. zo gewenste doodvonnis van de V.V.D.H. voltrokken.
 
 
Heropleving in 1966
 
Mevrouw Robert Pollet-Van Gheluwe laat in het maandblad "WOEF" een advertentie verschijnen met oproep tot liefhebbers van Duitse herdershonden om samen  te komen tot vorming van een club.  De overlevenden van de oude V.V.D.H., onder meer Louis Nuyts, schieten wakker en laten onmiddellijk weten dat er al zo’n club bestaat. Er wordt samen gepraat en tot overeenkomsten gekomen in Vremde.
Tegelijkertijd bestaat er in Genk (Limburg) een africhtingsclub “De Duitse Speurder” Hier waren de meest bekende figuren de heer René Vandenbosch, Roger Heylen, Jef Sterken, Jef Thoelen, Jef Eevers, Pietje Govaerts, John Snels, Madammeke Vass en nog  meer.  Er werd met de Antwerpenaren onderhandeld, aangesloten bij de V.V.D.H. en verder te Genk geoefend met de Duitse Herdershond.  Het geheel kreeg veel succes en weldra kwamen er kernen in Lommel, Heusden, St.-Truiden, Zonhoven, enz. die later zullen uitgroeien tot plaatselijke afdelingen (Kringgroepen) van de V.V.D.H. De benaming “Kringgroep” is een bijna correcte vertaling van de gelijkaardige plaatselijke afdelingen (Ortsgruppen) in Duitsland.
 
Kerstmis 1966: het maandblad van de R.C.B.A. begroet in zijn Kerstnummer de heropleving van de V.V.D.H. met volgende tekst: “De R.C.B.A. begroet geestdriftig de hernieuwing van de V.V.D.H. waarmee het altijd in uitstekende verstandhouding heeft geleefd. Een vriendschapsverdrag (het Gentleman’s Agreement) verbindt trouwens de beide clubs sedert meer dan 30 jaar, een oude vriendschap dus. Dit kan niet anders dan weldadig zijn, zowel, in de allereerste plaats voor het ras, als voor de beide verenigingen die het patroneren”.
 
1967: Uit de lidkaart nr. 102 van de heer Rik Libert van het jaar 1967 blijkt dat toen het jaarlidgeld der V.V.D.H. 200 Belgische Frank (nvdr. 5 euro) bedroeg met inbegrip van een abonnement op het maandblad "WOEF".  Eind 1967 was het ledenbestand al weer geroeid tot 80 leden.
In ditzelfde jaar richt de V.V.D.H. met succes de Belgische Siegerschau met CAC in op 12 april. Er was een goede internationale deelname voor die tijd: 15 Duitseres, 13 Nederlanders en 40 Belgen.
 
1968: In het meinummer van “De Duitse Speurder” vinden we het bericht dat in West- en Oost Vlaanderen een plaatselijke V.V.D.H.-afdeling werd opgericht. De tweede kringgroep dus in Deurle.  Deze kringgroep krijgt later de benaming Kringgroep 02-Deurle.  Nog later, na verhuis naar Sint-Denijs-Westrem krijgt hij de naam Kringgroep Ter Leie.  Dit is de tijd dat de heer Ludwig ten tonele verschijnt... de latere voorzitter van de sectie 1C met overdracht van de gans V.V.D.H.-reglementering aan de K.U.S.H.
 
1969: De groeiende sterkte in ledenaantal heeft nu naast onafhankelijke leden (00-leden) ook reeds drie kringgroepen: Limburg – O-W.-Vlaanderen en Antwerpen-Brabant.  Een eerste licht bestuursrevolutie brengt de macht meer naar de kringgroepen en in het Hoofdbestuur zetelen nu als voorzitter nog steeds Louis Nuyts, Ondervoorzitter Robert Pollet, secretaris A. Buyze en secretaris-penningmeester Mevr. Maria Nuyts-Meersman. Als commissarissen zien we verschijnen Roger Heylen, Rik Libert, Jean d’Hondt, René Vandenbosch, Mevr. d’Hondt en Mevr. Agnes Pollet. De lichte ruzie over de bestuursverkiezingen moest worden beslecht door de K.U.S.H. die boven genoemde in hun functie bevestigde.  Het gevolg was veel verlies aan V.V.D.H.-archief en V.V.D.H.-materiaal bij de ex-secretaris (Mevr Nuytteman).
Ook Kringgroep Hasselt wordt in 1969 opgericht als Kringgroep 04. Dit is het domein van Ernest Budé en Martin Mechels.
 
Het jaar 1969 moet gezien worden als een jaar vol heibel tussen het voornoemde nieuwe Hoofdbestuur en een tegen hoofdbestuur dat zijn geldigheid betwistte.  In concreto kwam het neer op een machtsstrijd tussen het hoofdbestuur dat de opkomende macht der nieuwe kringgroepen voorstond tegenover de macht van het vooroorlogse algemene systeem (de 00-leden). De algemene voorzitter, de heer Louis Nuyts hing hier tussen twee hardnekkige vuren waarover de kynologische raad van de K.U.S.H. zijn uitspraak zou moeten doen ten voordele van deze die de kringgroepmacht voorstonden.
Ondertussen was in Duitsland de E.U.S.V. opgericht.  Wegens de lopende  strubbelingen van de hoofdbestuurconcurrentie kwam de V.V.D.H. te laat om zijn aanvraag tot erkennning bij de E.U.S.V. te doen  De R.C.B.A. was wel op tijd en had zijn onmiddellijke erkenning bekomen.  Op 11 juli 1969 diende de V.V.D.H. toch laattijdig zijn aanvraag in. Op 22  september  1969 kreeg de V.V.D.H. met de steun van de R.C.B.A. zijn E.U.S.V.-erkenning.  De R.C.B.A. zal echter steeds als eerst erkende Belgische vereniging bij de E.U.S.V. het landenstemrecht blijven opeisen.  Hierover zal nog jarenlang tussen de beide verenigingen getwist worden.
 
Tussen 1966 en '68 bleef er iets in de V.V.D.H. ontbreken. De band die het vroegere maandblad schiep bestond niet meer De Duitse Speurder (Genk) had in deze periode wel haar clubblad “De Duitse Speurder” als informatieblad naar gans V.V.D.H. gestuurd maar had toch niet de status van V.V.D.H.-blad kunnen verkrijgen.

De jaren '70
 
Januari 1970: De heer Rik Libert wordt door het Hoofdbestuur aangeduid als Hoofdredacteur.  “De Duitse Herder” verschijnt vanaf januari 1970 ononderbroken als maandblad van de V.V.D.H. in plaats van het vooroorlogse “Maandschrift der Vereniging voor Duitsche Herdershonden".
 
Vanaf 1970 telt de V.V.D.H. nu vijf kringgroepen: Genk, Deurle, Antwerpen, Hasselt en Middenkust.  Omdat hier vooral de africhtingssport werd gepropageerd werd nu ook op 16 oktober 1970 een V.V.D.H.-Africhtingscommissie opgericht waarvan de heer Jean Leysen de eerste voorzitter wordt en John Snels de eerste secretaris.  Het ledenbestand bedraagt einde 1970 al 439 leden.
 
1971 : De heer Rik Libert draagt de Redactie over aan Mevrouw Agnes Pollet-Van Gheluwe.
Als Ledensecretaris-penningmeester voert Rik Libert het thans nog geldende lidnummersysteem van de V.V.D.H. in Twee cijfers voor de kringgroep waartoe betrokkene behoort, twee volgende cijfers voor het jaartal van aansluiting en de drie laatste cijfers voor het volgordenummer van aansluiting in dat jaar van het betrokken lid. Administratief is dit een geniaal idee van Rik Libert dat zijn sterkte tot op de huidige dag betoont.
 
1971 was het jaar van de volle evolutie. Drie kringgroepen komen er nogmaals bij: 06 Noorderkempen (Lommel), 07 Onze Verdediger (Sint-Truiden) en 08 Groeninghe (Waregem).
Op 18 augustus '71 heeft de Duitse moedervereniging, de S.V. de gelijkwaardigheid erkent van de Duitse SchH I-II-III met het V.H.I-II-III van de V.V.D.H. Het Duitse “Färthenhund” krijgt in V.V.D.H. de benaming “Speurhond”. Voor het eerst worden er in V.V.D.H. cursussen en examens voor instructeur en pakwerkers ingericht. Op 1 september worden de eerste brevetten aan de geslaagden uitgegeven: vijf instructeurs en vier pakwerkers.
 
Op 27 mei1972 gaat in café “Cecil” te Antwerpen de algemene vergadering van de V.V.D.H. door.  Bij de algemene verkiezingen krijgt de heer Louis Nuyts met ruime meerderheid bevestiging van zijn algemene voorzitterszetel. Tot stomme verbazing van de algemene vergadering bedankt de heer Nuyts en draagt de plaats van voorzitter over aan de heer Robert Pollet. Als gevolg hiervan krijgen we nu volgende hoofdbestuursamenstelling:
Algemeen Voorzitter: Robert Pollet,
Ondervoorzitter: Roger Heylen,
Secretaris: Arthur Buyze,
2de secretaris: Mevr. Agnes POllet-Van Gheluwe
Penningmeester: Rik Libert,
Africhtingscommissaris: Jean Leysen,
Redactie: Robert Pollet,
Commissarissen : Jean d'Hondt, Roland Lippens en Jef Thoelen
Erevoorzitter:  Louis Nuyts.
 
1 juli 1972:  In de V.V.D.H. is thans, dankzij de aangroei van de kringgroepen, de activiteit vooral toegespitst op het africhtingsleven.  Het tetoonstellingsleven dreigt nu het zwakke broertje te worden en dus richt het V.V.D.H.-Hoofdbestuur ook een tentoonstellingscommissie op met als voorzitter André Cuylle, Secretaris Jean Nossin en penningmeester de heer Vandeputte. Elke kringgroep zal door twee afgevaardigden vertegenwoordigd zijn.  Van het Hoofdbestuur krijgt de tentoonstellingscommissie als taak:
- Het opstellen van de jaarlijkse tentoonstellingskalender,
- De coördinatie bij de inrichtende kringgroepen,
- Kaderopleiding voor organisatoren, ring- en secretariaatspersoneel, keurmeesterswerving.
- Aanvraag van buitenlandse keurmeesters via de K.U.S.H.,
- Uniforme formulieren, catalogen en inschrijfgelden,
- Beperking van wildgroei in het aantal tentoonstellingen.
 
De africhtingscommisie die op dezelfde datum vergaderde richtte hier de instelling van het V.V.D.H.-africhtingsinsigne in.
 
1 augustus 1972: De Koninklijke Maatschappij Sint Hubertus wijzigt de opstelling van haar stamboom.  Voortaan zullen in de plaats van vier generaties er nog slechts drie generaties op voorkomen.
 
12 oktober 1972: In de archieven van de V.V.D.H. vinden wij een brief van de beruchte keurmeester J.R. Toman. Hij is blijkbaar tuk op een beetje belangstelling in V.V.D.H. want hij zwaait nogal met titels en brevetten.  Hij legt het echter slecht aan want hij kritiseert de V.V.D.H. en haar africhtingscommissie met de manier waarop de heer Roger Heylen tot africhtingskeurmeester wordt gevormd. Hij aast zelf op een titel als V.V.D.H.-keurmeester…
 
29 oktober 1972 : Het allereerste africhtingskampioenschap gaat door te Genk en wordt gewonnen door de reu Orlando vom Trudohaus  van de heer Lucien Vandenborne met 100 punten voor speuren, 92 punten voor gehoorzaamheid en 92 punten voor pakwerk.  Een hele prestatie voor dit team want de keurmeester was de ondervoorzitter van de S.V., de heer Krauss.
 
November 1972 : Twee kringgroepen worden door het hoofdbestuur erkend: 13 De Voorkempen (Pulle) en 14 Onze Trouwe Vriend (Heusden-Zolder).  In deze maand ontdekken we ook een tweedaagse internationale speurwedstrijd te Kortrijk. Aan deze primeur nam een internationaal gezelschap deel van 6 Duitsers, 4 Nederlanders en 6 Belgen. Alle buitenlanders slaagden in hun brevet en bij de Belgen werd het eerste speurhondenbrevet uitgereikt aan John Snels met Gonda van Diogenes, Lucien Vandenborre met Orlando vom Trudohaus en Jef Eevers met Nana of Lovania.  Het geheel werd gekeurd door keurmeester J.R. Toman.
 
Het ledenbestand einde 1972 is reeds gegroeid tot 829 leden.
 
Al het voorgaande geeft u een schets met mijlpalen uit de eerste bewogen jaren der V.V.D.H. Nu breekt een sneltreinperiode aan die af en toe nog wel even geschud wordt door verschillende voorvallen. 1973 is zulk schommelend jaar dat vooral gekenmerkt wordt door de beknotting van het verenigingsstemrecht in de A.d.D. (Vergadering der afgevaardigden van de K.U.S.H.).  Zo wordt het stemrecht dat voor elke vereniging voordien 1 stem per opgegeven 25 leden bedroeg nu beknot tot maximum 15 stemmen voor de verenigingen die dit maximum overschreden.
Echte democratie is hier blijkbaar onbekend en verenigingen die zulk agendapunt niet vooraf aankondigen in hun oproepagenda zijn eveneens niet in orde met de verenigingsgeplogendheden en –voorschriften.  Protest van V.V.D.H. kan niet baten, het bleek al op voorhand geregeld.
 
Nog zulke schokkende gebeurtenis uit 1973 is het opblazen door Martin Mechels, Maasmechelaar en toenmalig voorzitter der R.C.B.A. van het sinds 1936 lopende “Gentleman’s Agreement” tussen R.C.B.A. en V.V.D.H.  Onder impuls van ex- V.V.D.H.-er Mechels wordt dit compleet waardeloos. Hier is het gezegde dat alleen mensen hun eigen nest  bevuilen wel degelijk van toepassing. Met sommige medetrawanten is hij de oorzaak dat de R.C.B.A. de overeengekomen territoriumgrenzen overschrijdt en in Vlaanderen een aantal kringgroepen voor de R.C.B.A. ronselt… immers “R.C.B.A de Belgique”. Hij laat voortaan het R.C.B.A.-maandblad tweetalig verschijnen. Het is immers bestemd voor ALLE Belgen.
De naamgeving “V.V.D.H. van België”  wordt geprobeerd in te voeren en zelfs reeds voorgedrukt op de kaftbladzijde voor een ganse jaargang wordt zomaar geweigerd  door de K.U.S.H.  De in de arm genomen secretaris-generaal van de K.U.S.H., de heer Geo Tanghe weigert de naamwijziging en dit met het voorwendsel dat dit een letterlijke vertaling is van de benaming der andere vereniging  en dat de V.V.D.H. zich maar moet houden met de benaming “Van Antwerpen” . Daar waar de verwijdering uit de V.V.D.H.-benaming van het woord Vlaamse een gevolg was van de erkenningsvoorwaarde opgelegd door de K.U.S.H. wrijft de heer Tanghe haar dit aan als een overtreding want “Onaangevraagde naamswijziging! .  Toch erg als een secretaris-generaal zijn eigen verenigingsgeschiedenis niet kent en zich zelfs de moeite niet doet enig opzoekingswerk te verrichten !
Wij moeten hierbij wel eerlijk opmerken dat we in de V.V.D.H. om deze weigering niet erg hebben getreurd en zeker niet geweend.
 
De algemene vergadering der V.V.D.H. bracht ook op 28 april1973 een gans nieuw hoofdbestuur met als opvallende en erg gewaardeerde figuur, de heer Jean Leysen als nieuwe algemene voorzitter.  Tot 1996 zal hij met stevige en diplomatische hand de V.V.D.H. door alle moeilijkheden leiden en ook internationaal een stevige reputatie opbouwen zowel voor zichzelf als voor zijn vereniging. Als nieuw orgaan van permanent toezicht op de hoofdbestuurs- en verenigingswerking wordt de “Verenigingsraad” opgericht. Deze raad bestaat uit de Hoofdbestuursleden en twee afgevaardigden per erkende kringgroep.
 
De Duitse Speurder (Genk) richt in 1973 de geplande Siegerschau in.  Ringo vom Goldenfluss van de heer Fernand Vandeputte komt hier als winnaar uit de bus. Er wordt echter geen Siegertitel toegekend omdat geen enkele der uitmuntend gekwalificeerde honden slaagde in de daartoe opgelegde “Moedproef”. Deze moedproef werd afgenomen door V.V.D.H.-keurmeester Roger Heylen.
De groei der kringgroepen in V.V.D.H. houdt vol  Er worden nieuwe kringgroepen erkend in Mariakerke (Vlaendren),  Ter Heide (Rotselaar), Neteland (Lier) en Ter Lo (Booischot).  Voor de nieuwe kringgroepen wordt nu een proefjaar ingesteld vooraleer ze definitief worden erkend.
 
Onderhandelingen met de K.U.S.H. voor erkenning van het V.H.-Programma.  Het aanbrengen van het behaalde brevet op de stamboom wordt door de K.U.S.H. geweigerd omdat dit te veel verwarring zou brengen tussen de overige bestaande brevetten. De K.U.S.H. zou het V.H. brevet officieel erkennen als de V.V.D.H. kan bereiken dat de Duitse S.V. het Belgische C.Q.N.-brevet als gelijkwaardig met het V.H.-brevet erkent.  Dit stoot natuurlijk op een weigering door de S.V.
Het erkennen van de V.V.D.H.-aankeuringsbrevetten wordt door de K.U.S.H. geweigerd omdat hier niet wordt voorzien dat de schoonheid op aankeuringen gekeurd wordt door twee K.U.S.H.-keurmeester.   Nog een zeer opvallend punt in 1974 is het feit dat de V.V.D.H. van de status “Vereniging in feite” overstap naar de status “Vereniging zonder winstoogmerk.  Dit wordt onder nr. 2404 op 23.08.1974 in het Belgisch Staatsblad bevestigd.
 
Erevoorzitter Louis Nuyts op 56-jarige leeftijd overleden.  Gans de V.V.D.H. woont zijn begrafenis te Ekeren bij. Kringgroep Antwerpen heeft gezorgd voor een stijlvolle begeleiding der lijkbaar door Duitse herdershonden, een passend afscheid voor zulke verdienstelijke man.
 
De tentoonstellingscommissie richt haar jaarlijkse wisselbekers.  “Walter Hovelynck" (later Rik Libert) voor de reuen en “Louis Nuyts” voor de teven.
 
Vanaf nu zijn de aanvragen van nieuwe kringgroep onstuitbaar geworden.  Zij sullen geleidelijk uitgroeien tot het mooie getal van 60 kringgroepen.  Ook is het ledenbestand in deze periode onstuitbaar; het zal in het topjaar 1979 uitgroeien tot 2.828 leden.
 
Nog enkele mijlpalen in de geschiedenis der V.V.D.H. die ik terugvind in mijn “Kroniek” mag ik U niet onthouden. Dit zijn achtereenvolgend:
 
De jaarlijkse inrichting van de top-tentoonstelling der V.V.D.H.  de zeer bekend geworden “Vlaams Winner” die tot 1996 in de schijnwerper lag bij elke binnen- en buitenlandse tentoonstellers. Deze tentoonstelling moest “De Belgische Sieger” vervangen  sinds de beurtrol van inrichting (V.V.D.H.-R.C.B.A.) eenzijdig door de R.C.B.A. werd opgezegd.  Hij startte te Overijse bij Kringgroep “Hoofdstad Brussel” in 1975 waar de lijnen voor de toekomst werden uit gelegd. De “Vlaamse Winner” werd een onverwacht succes en kon zelfs  uitgroeien tot een ongeëvenaarde deelname van meer dan 300 Duitse herdershonden.
 
Nog een niet te vergeten succesverhaal voor de V.V.D.H. is de invoering van het V.V.D.H.-wandelprogramma in 1979. Dit startte toen Kringgroep Nieuwerkerken op verplaatsing naar Vinalmont bij Hoei daar een tweedaagse internationale wandeldag voor Duitse herdershonden inrichtte met demonstraties, cataloog en al wat daarbij past.  Ook hier namen meer dan 300 Duitse herdershonden met hun baas deel aan de enig mooie wandeling.  Zelfs de pers, en niet in het minst het maandblad WOEF, stelden deze activiteit in het licht. De V.V.D.H. mag op de inrichting van deze - en verdere wandeldagen tot op heden - terecht fier zijn want vele hondenclubs en zelfs stadsbesturen  namen er kopie van en richten sindsdien regelmatig zulke hondenwandelingen in.
 
Niet alles was nu echter peis en vree voor de V.V.D.H.  Een werkelijk zware periode kreeg de V.V.D.H. door te maken door de halsstarrige manier waarop de K.U.S.H. weigerde het V.V.D.H.-africhtingsprogramma officieel te erkennen.  De K.U.S.H. wilde absoluut het weinig succesvolle Internationaal Programma van het F.C.I. opleggen in vervanging van het succesvolle V.H.-programma. Dus verbood de K.U.S.H. einde 1979 het spelen en examineren van het V.H.
Noodgedwongen voerde de V.V.D.H. het internationale programma is als I.P. I, II en III.  Het verzet hiertegen was uitzonderlijk sterk en krachtig in de V.V.D.H. en bracht, na veel betwisting, een scheuring te weeg.  Een  tiental opstandige kringgroepen stonden achter hun kopman, Roger Heylen, en richtten in de schoot en met medewerking van de Belgische Kennelclub een scheurbeweging voor Duitse herdershonden op: De Unie voor Duitse Herdershonden (U.D.H.).
Gebrek aan kader en leiding, geen echte visie noch toekomstperspectieven dwongen na een drietal jaren deze U.D.H. ter ziele.  En zeggen dat we nu op dit eigenste moment in de K.U.S.H. met een sectie 1C zitten die het vroeger zo verwenste SchH-programma (=V.H.-programma) nu volop promoveert.
Zou het dan toch kunnen dat de V.V.D.H. twintig jaar voor de anderen een duidelijker planning en visie op de toekomst had?


 
Tot daar een overzicht met enkele mijlpalen uit de zeer bewogen geschiedenis der V.V.D.H. in haar aanvangsjaren.
Het is hier de plaats om enkele overleden monumenten der V.V.D.H. uit deze geschiedenis te herdenken: Voorzitter Louis NUYTS, Secretaris Jan HENDERICKX en zijn pas overleden neef onze goede Bob WIJCKMANS, onze trouwe Rik LIBERT en nog zovele andere goede mensen die verdienen op de erelijst van zo’n mooie vereniging te staan.
 
Sorry indien ik in mijn overzicht ergens dikke tenen heb geraakt, dat was in ieder geval niet mijn bedoeling en trouwens de opgeslagen archieven bewijzen het bovenstaande.
 
  

 



©2009 - 2017 : Vereniging voor Duitse Herders